Hoi lieve Casper

Casper

Het is 1 januari, dus ik wens jou en je geliefden een heel gelukkig, ontspannen en liefdevol nieuw jaar toe! Het is weer even geleden dat er een nieuw artikel online kwam, en dat is niet zonder reden. Op 7 december 2017 was het namelijk zover: onze lieve Casper werd geboren. Hij is kerngezond, een heel klein mannetje, slaapt gaten in de dagen, eet goed, houdt zichzelf lekker warm en kijkt iedere dag verwondert naar de ‘klijne’ wereld om hem heen. We hebben ervoor gekozen om hem een paar weken eerder dan de uitgerekende datum geboren te laten worden, omdat hij niet meer goed groeide in de baarmoeder.

Dit is wat er aan die beslissing voorafging: op 5 december zaten Bart en ik bij de gynaecoloog in Bernhoven in Uden om de groei van Casper te meten. Casper was toen 37 weken oud. Ze constateerde dat hij in twee weken tijd maar 60 gram was gegroeid en schatte zijn gewicht nu op 2080 gram. Ook zijn buikje, hoofdje en beentje waren in twee weken amper gegroeid. Dat zou erop kunnen wijzen dat de placenta niet meer voldoende werkte. Daarom concludeerde de gynaecoloog dat ik mocht gaan bevallen, zodat Casper buiten de baarmoeder wél kon gaan groeien. Dat het tijd werd voor een bevalling bleek ook uit de twee centimeter ontsluiting die de gynaecoloog even later constateerde. Met andere woorden: deze week ging het gebeuren!

De situatie die daarna ontstond vond ik by far het raarste gesprek dat ik de laatste jaren had gevoerd. Bart, ik en de gynaecoloog gingen bedenken wanneer Casper geboren zou worden. Beter gezegd: wat zijn verjaardag zou worden. “Nou is het even de vraag wanneer we de bevalling gaan inleiden, want vandaag is het 5 december”, zei de gynaecoloog, hintend op de avond vol spanning en sensatie en Dieuwertje Blok. Ze had natuurlijk een punt, maar om eerlijk te zijn kon het me op dat moment echt geen moer schelen. Ieder jaar dubbele spanning en sensatie? Als Casper maar gezond is. Ieder jaar al je cadeautjes op dezelfde dag? Als die placenta niet goed werkt, haal hem er dan nú maar uit. Na ongeveer zeven jaar een nog grotere teleurstelling als blijkt dat álle cadeautjes van papa en mama zijn? Casper mag niet dood omdat ik het zielig voor hem vindt dat hij op 5 december jarig is. Al die gedachten raceten door mijn hoofd als een Thalys zonder vertraging in België, echt waar. De gynaecoloog met engelengeduld voor koppige zwangere vrouwenhersens legde uit dat het niet nodig was om hem à la minute geboren te laten worden, dus we konden nog best een paar dagen wachten. Ze adviseerde ons dan ook om te wachten tot 7 of 8 december. Wij mochten kiezen welke van de twee data het zou worden. En dát vond ik echt het gekste gevoel van de wereld: in een consult van amper 20 minuten beslissen wanneer je kind geboren wordt. Ik denk dat ik me toen voor het eerst realiseerde dat ik mocht beslissen over leven, wetende dat dit misschien niet de laatste keer zou zijn. De eerste grote beslissing over je kind nadat je had besloten om hem te maken en om voor altijd van hem te houden. Het voelde als een enorme verantwoordelijkheid, al was het –rationeel gezien- geen wereldschokkende beslissing die we zouden moeten nemen. Ik bedoel, 7 of 8 december, dat is geen beslissing over leven en dood zou je zeggen. En dat klopt ook, niet over leven én dood, maar wel over leven.

Na 20 minuten was de kogel door de kerk: het werd 7 december 2017. De mooiste dag van m’n leven. Lieve Casper, welkom op de wereld. Welkom in 2018.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.